دوره 25، شماره 76 - ( 2-1404 )                   جلد 25 شماره 76 صفحات 0دوره0فصل__Se | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشگاه سیدجمال الدین اسدآبادی ، h.mahdnejad@gmail.com
2- تهران
چکیده:   (1944 مشاهده)
ایننوپولیس دایدوک به عنوان نماد درخشان علم و فناوری، نماد و قلب فعالیت های تحقیقاتی کرۀ جنوبی، اکنون به یک مرکز جهانی نوآوری تبدیل شده و بواسطۀ موسسات تحقیقاتی و دانشگاه‌ها، دارای امکانات بسیار مناسبی برای تجاری‌سازی فناوری در بخش‌های صنعتی تخصصی مانند فناوری اطلاعات و ارتباطات، است. بر همین اساس هدف پژوهش حاضر، تبیین مدل توسعه و تکامل ساختار فضایی ایننوپلیس دایدوک جهت بهره­گیری از دستاوردها و تجربیات آن برای توسعۀ دانش­بنیان در کشور است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و از نوع توسعه­ای است. از روش تحلیل محتوا برای تحلیل داده­ها استفاده شده است. نتایج بیانگر آن است که ایننوپولیس دایدوک برای تحقق اهداف عملیاتی خود، به پنج منطقه( با مساحت 27/70 کیلومتر) متشکل از منطقۀ 1 به عنوان مجتمع تحقیقاتی دایدوک؛ منطقۀ 2، سایت یکپارچۀ شرکت­های سرمایه­گذاری با فناوری پیشرفته؛ منطقۀ 3 مکان تمرکز مجتمع­های صنعتی؛ منطقۀ 4 به عنوان کمربند تجارت علمی بین­المللی و سایت توسعۀ آینده و در نهایت منطقۀ 5 منطقۀ توسعۀ صنعت دفاع ملی متشکل تقسیم می­شود. حدود 11 درصد از تمام محققان سطح دکترا در کره، در ایننوپولیس دایدوک مشغول هستند. در حال حاضر، 22000 محقق و کارمند در حال انجام تحقیقات در زمینه‌های پیشرفته هستند و 10 درصد از نیروی انسانی پژوهشی کره در ایننوپولیس دایدوک است­. 30 موسسه با بودجه دولتی، شش دانشگاه، بیش از 400 مرکز تحقیق و توسعه شرکتی و بیش از 1200 شرکت فناوری پیشرفته  در این سایت قرار دارند. کسب­و­کارهای ریسک­پذیر بیش از 94 درصد از کل شرکت­ها را تشکیل می­دهند. مراحل گسترش فضایی ایننوپولیس دایدوک متشکل از تأسیس شهرک علمی دایدوک(1993-1973)، ایجاد نوآوری(1993-1997)، تشکیل خوشه نوآوری (1998-2003) و مرحله رشد خوشه نوآوری (2004 تا کنون)، است. در مجموع، مدل توسعه و تکامل ایننوپولیس دایدوک مشتمل بر مرحلۀ اولیه (مدل پارک علمی)؛ مرحلۀتوسعه (مدل تکنوپولیس) و مرحلۀ بلوغ (مدل خوشه­ای نوآوری) است.
 
     
نوع مطالعه: كاربردي | موضوع مقاله: جغرافیا و برنامه ریزی شهری
دریافت: 1401/3/22 | پذیرش: 1401/6/15

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.