تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی

تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی

فراتحلیل کمی و کیفی مقالات پژوهشی در حوزه شهر خلاق در کلان‌شهر تهران

نویسندگان
آرزو مومنیان نجار 1
مرتضی میرغلامی 2
آزیتا بلالی اسکویی 3
1 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
2 دانشیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
3 دانشیار گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران
10.61186/jgs.23.70.455
چکیده
شهرخلاق از رویکردهای جدید شهری است که امروزه در عصر جهانی شدن و توسعه شهری، اهمیت بسیاری یافته است و این اهمیت سبب شده که از جنبه‌های مختلف به آن پرداخته شود. در این زمینه پژوهش‌های متنوعی در حوزه برنامه‌ریزی شهری انجام‌شده که هرکدام از جنبه خاصی به موضوع توجه نموده است. شهر تهران یکی از شهرهایی است که رویکرد شهرخلاق برای آن از زوایای متفاوتی انجام‌شده است؛ بنابراین تحلیل و ارزیابی این پژوهش‌ها از جنبه‌های مختلف نظیر مقیاس مطالعه، روش تحقیق و نتایج حاصله ضروری است. هدف این پژوهش بررسی نظام‌مند مقالات تدوین‌شده درباره موضوع شهرخلاق برای شهر تهران به‌منظور شناسایی کمبودهای پژوهشی از یک‌سو و ترکیب نظام‌مند نتایج ارزشمند از سوی دیگر است. این پژوهش به‌صورت توأمان از روش‌های کمی و کیفی در قالب مرور نظام‌یافته منابع استفاده نموده و به این منظور از فراتحلیل کمی و کیفی بهره گرفته شد. داده‌های اولیه پژوهش نیز 13 مقاله علمی پژوهشی هستند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند انتخاب‌شده‌اند. یافته‌های حاصل از بررسی کمی مقالات نشان می‌دهد که اغلب پژوهش‌های انجام‌شده در حوزه شهرخلاق به‌صورت کمی، اثبات­گرایانه، غیر اکتشافی، دارای مقیاس کلان و کم‌توجه به شاخص‌های بومی هستند. همچنین نتایج کیفی پژوهش نشانگر آن است که شهر تهران علی‌رغم جایگاه نسبی مناسب از نظر شاخص‌های شهرخلاق از استانداردهای جهانی فاصله زیادی دارد و روندهای موجود نیز حرکت به‌سوی یک شهرخلاق را نشان نمی‌دهد؛ بنابراین به‌منظور دستیابی به شهرخلاق تهران لازم است در سطح بین‌المللی اصول رقابت و تعامل، در سطح ملی اصل تعادل، در سطح کلان‌شهر تهران اصل توسعه، در سطح محدوده‌های درون شهر اصل عدالت فضایی و در سطح محلات و فضاهای شهری اصول کیفیت فضا و سرزندگی را مدنظر قرار داد.











#s3gt_translate_tooltip_mini { display: none !important; }
کلیدواژه‌ها
طبقه خلاق
اقتصاد خلاق
صنایع فرهنگی خلاق
آینده‌نگاری شهر خلاق

عنوان مقاله English

Quantitative and qualitative meta-analysis of Scientific Research Papers in the field of creative city in Tehran metropolis

نویسندگان English

Arezoo Momenian Najjar 1
Morteza Mirgholami 2
Azita Oskoyi 3
1 Tabriz Islamic Art University
2 Tabriz Islamic Art University
3 Tabriz Islamic Art University
چکیده English

One of the new theories in the field of urban development planning is the creative city theory, which can be useful due to the intense competition between cities in the age of globalization. Based on this, various researches have been done about the metropolis of Tehran, which have looked at the city of Tehran and creativity from different angles. Therefore, analysis and evaluation of these researches from different aspects such as study scale, research method and results are necessary. The purpose of this study is to systematically review the articles on the subject of creative city in Tehran in order to identify research shortcomings and also the systematic combination of their valuable results. This research uses both quantitative and qualitative methods in the form of systematic review. For this purpose, it uses quantitative and qualitative meta-analysis. Preliminary research data consists of thirteen Scientific Research Papers that have been selected using purposive sampling. Findings from a quantitative review of articles show that most of the research conducted in the field of creative cities is quantitative, positivist, non-exploratory, large-scale and pays little attention to indigenous indicators. Also, the qualitative results of the research indicate that the city of Tehran, despite its relative position in terms of creative city indicators in the country, is far from international standards and existing trends do not show the move to a creative city. In order to achieve the creative city of Tehran, it is necessary to consider following points; at the international level the principles of competition and interaction, at the national level the principle of balance, at the level of Tehran metropolis the principle of development, at the city zones the principle of spatial justice and at the level of neighborhoods and urban spaces the principles of the quality of space and vitality.

کلیدواژه‌ها English

Creative Class
Creative Economy
Creative Cultural Industries
Creative City Foresight
Bergdah, E. (2019). Is meta-synthesis turning rich descriptions into thin reductions? A criticism of meta-aggregation as a form of qualitative synthesis. Nursing Inquiry, 26 (1): 1-8.
Casadei P, & Lee N. (2020). Global cities, creative industries and their representation on social media: A micro-data analysis of Twitter data on the fashion industry. Environment and Planning A: Economy and Space, 52(6): 1195-1220.
Chang J.Y. (2019). State participation and artistic autonomy in creative city making. Environment and Planning A: Economy and Space, 51(1): 226-243.
Dadpour, S. (2011).Attracting Creative Class to Tehran City.Soffeh, 21(4): 51-66. (In Persian)
DCMS (2001). Creative Industries Mapping Document. Londo: DCMS.
Florida, R. (2002). The Rise of the Creative Class. New York: Basic Books.
Florida, R. (2005). Cities and the creative class.London: Routledge.
Florida, R. (2008). Who’s your city? How the Creative Economy is Making Where to Live the Most Important Decision of Your Life. NewYork: Basic Books.
Florida, R. (2012). The Rise of the Creative Class. Revisited.New York: Basic Books.
Fotouhi Mehrabani, B. & Rajaei, A. (2018). Analysis of Spatial and Locational Patterns of Creative Class in Iranian Provinces. Strategic studies quarterly, 21(3): 7-32. (In Persian)
Fusco Girard, L. (2011). Creativity and the Human Sustainable City: Principles and Approaches for Nurturing City Resilience. In Fusco Girard, L. Baycan, T. & Nijkamp, P. (Eds.), Sustainable City and Creativity: Promoting Creative Urban Initiatives. USA: Ashgate Publishing Company, 55-96.
Goldberg-Miller, S. B. (2019). Creative city strategies on the municipal agenda in New York. City, Culture and Society, 17, 26-37.‌
Hall, P. (2004). Creativity, culture, knowledge and the city. Built Environment, 30(3): 256–258.
Hoyman, M. & Christopher, F. (2009). It Takes a Village: A Test of the Creative Class, Social Capital, and Human Capital Theories. Urban Affairs Review, 44 (3): 311-333.
Khoo, S. L. (2020). Towards an inclusive creative city: How ready is the Historic City of George Town, Penang? City, Culture and Society, 23, 100367.‌
Kong, L. (2014).Transnational mobilities and the making of creative cities. Theory, Culture & Society, 31(7): 279–289.
Landry, C. (2000). The Creative City: A Toolkit for Urban Innovators. London: Earthscan.
Mahmoudi Azar, S. & Davoudpour, Z. (2018). Urban Branding For the Realization of the Creative City; Providing a Fundamental Data Theory (Case Study Urmia City). Joural of community development (rural and urban communities), 11 (1): 115-136. (In Persian)
Markusen, A. (2006). Urban development and the politics of a creative class: Evidence from a study of artists. Environment and Planning A, 38(10): 1921–1940.
Nkula-Wenz, L. (2019). Worlding Cape Town by design: Encounters with creative cityness. Environment and Planning A: Economy and Space, 51(3): 581-597.
O'Connor, J. Gu, X. & Lim, M. K. (2020). Creative cities, creative classes and the global modern. City, Culture and Society, 21, 100344.‌
Pourzakarya, M. & Fadaeinezhad Bahramjerdi, S. (2019). A Restudy of Culture-Led Regeneration Approach in Creative City Building Developing an Analytical Framework for the Regeneration of Cultural and Creative Quarter. Bagh-e nazar, 16(77): 5-14.
Pratt, A.C. (2008). Creative cities: The cultural industries and the creative class. Geografiska Annaler, Series B, Human Geography, 90(2): 107–117
Ring, N. Jepson, R. & Ritchie, K. (2011). Methods of synthesizing qualitative research studies for health technology assessment. International Jurnal Technology Assess Health Care, 27(4): 384–390.
Rodriguesa, R. Francob,M. (2020),Networks and performance of creative cities: A bibliometric analysis, City, Culture and Society, Volume 20, 100326.
Rugkhapan, N.T. (2021). Learn from elsewhere: A relational geography of policy learning in Bangkok’s Creative District. Environment and Planning A: Economy and Space, 53(8): 1952-1973.
Valeriu, J. Moldoveanu,M. (2016), Creative Cities-A Model of Sustainable City Planning, Economic Dynamics and Sustainable Development-Resources,Factors,Structures and Policies,vol.2,pp.31-36