تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی

تحقیقات کاربردی علوم جغرافیایی

ارزیابی الگوی علی تاب آوری شهرها با رویکرد دیمتل فازی، مورد مطالعه: شهرهای گرگان و شیروان

نویسندگان
محمد معتمدی 1
محمد یاپنگ غراوی 2
1 استادیار گروه جغرافیای دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیروان
2 دانشجوی دکتری جغرافیاوبرنامه ریزی شهری،دانشگاه تبریز،تبریز، ایران
10.29252/jgs.20.56.329
چکیده
شهرها به‌طور چشم گیری در حال تبدیل‌شدن به سیستم ­های پیچیده اجتماعی، اقتصادی و محیطی هستند. هریک از سیستم­ های شهری زمانی که نتوانند با تغییرات و شرایط بحرانی خود را وفق دهند، بسیار آسیب‌پذیر می­شوند ازاین‌رو در دهه‌های اخیر، رویکردهای مقابله با بلایای طبیعی مفهوم جدیدی را تحت عنوان تاب‌آوری شهری برای آمادگی هرچه بیشتر در برابر بلایا مطرح کرده است. باوجود توجهات اخیر و استفاده فراوان از مفهوم تاب‌آوری در حوزه‌های مختلف درک نظری و عملی محدودی از این مفهوم وجود دارد ازاین‌رو این پژوهش باهدف تبیین الگوی علی تاب‌آوری شهرهای انجام‌شده است. تحقیق حاضر با توجه به هدف آن کاربردی ، و بر اساس روش انجام توصیفی- علی است. نمونه آماری پژوهش را 35 نفر از کارشناسان و متخصصان برنامه‌ریزی شهری تشکیل داده­ اند. به‌منظور دستیابی به هدف پژوهش از فن دیمتل فازی استفاده شد. یافته­های حاصل از پژوهش نشان‌دهنده آن بود که بر اساس مقادیر D-R، از بین معیارهای چهارگانه تاب‌آوری شهری معیار کالبدی با مقدار(943/0) تأثیرگذارترین معیار تاب‌آوری شهر بود. همچنین بر اساس مقادیر D+R، معیار کالبدی با مقدار(896/2) به‌عنوان بااهمیت‌ترین معیار تاب‌آوری شهر شناسایی شد.
کلیدواژه‌ها
تاب‌آوری
تاب‌آوری کالبدی
تاب‌آوری اجتماعی
تاب‌آوری نهادی
تاب‌آوری اقتصادی

عنوان مقاله English

Assessing the Model of Resilience of Cities with Fuzzy Dematel Approach, Case study: Gorgan and Shirvan cities

نویسندگان English

mohammad motamedi 1
mohammad gharavi 2
1 Assistant Professor Islamic Azad University of Shirvan
2 PhD student in Geography and Urban Planning, University of Tabriz, Tabriz, Iran.
چکیده English

Cities are dramatically turning into complex social, economic, and environmental systems. Each urban system is vulnerable when it can not adapt to its changing conditions and critical situations. Therefore, in recent decades, natural disaster response approaches have introduced a new concept of urban resilience to prepare for disaster as much as possible. Is. Despite the recent attention and the abundant use of the concept of resilience in different areas of theoretical and practical limitations of this concept, this study aims to explain the causal pattern of resilience of cities. The present research is based on the descriptive-causal methodology. The statistical sample of the study was compiled by 35 experts and specialists in urban planning. Fuzzy Dumbled Fan was used to achieve the research goal. The findings of this study showed that based on the values ​​of D-R, among the four metrics of urban resilience, the physical criterion with the value (0.943) was the most effective measure of resilience in the city. Also, based on the D + R values, the physical criterion with the value of (896/2) was identified as the most important resiliency criterion in the city.

کلیدواژه‌ها English

Resilience
physical resilience
social resilience
institutional resilience
economic resilience
Adger, W. N. (2000). Social and ecological resilience: are they related?. Progress in human geography, 24(3), 347-364.
Ainuddin, S., & Routray, J. K. (2012). Community resilience framework for an earthquake prone area in Baluchistan. International Journal of Disaster Risk Reduction, 2, 25-36.
Bozza. A, .2015. Developing an integrated framework to quantify resilience of urban systems against disasters, Natural Hazards, 78 (3), 1729-1748.
Cote, M., & Nightingale, A. J. 2011. Resilience thinking meets social theory:Situating social change in socio-ecological systems (SES) research. Progress inHuman Geography, 36(4), 475–489.
Cutter, S. L. et al. 2008. A Place-Based Model for Understanding Community Resilience to Natural Disasters. Global Environmental Change, 18 (4), 598-606
Davis, I and Izadkhah, Y., 2006. Building resilient uban communities, Article from OHI, v. 31(1), p. 11-21.
Fiksel, J. 2006. Sustainability and resilience: Toward a systems approach.Sustainability: Science, Practice, & Policy, 2(2), 14–21.
Gaillard, J. C. 2010. Vulnerability, capacity and resilience: Perspectives for climateand development policy. Journal of International Development, 22, 218–232.
Grabowski, Z. J., Klos, P. Z., & Monfreda, C. 2019. Enhancing urban resilience knowledge systems through experiential pluralism. Environmental Science & Policy, 96, 70-76.
Grimm, N. B., Faeth, S. H., Golubiewski, N. E., Redman, C. L., Wu, J., Bai, X., et al. 2008. Global change and the ecology of cities. Science, 319(5864), 756–760.
Kaika, M., (2017). ‘Don’t call me resilient again!’: the New Urban Agenda as immunology indicators. Environ. Urban. 29 (1), 89–102.
Keck, M., & Sakdapolrak, P. 2013. What is social resilience? Lessons learned and ways forward. Erdkunde,2, 5-19.
Lucini, B. 2013. Social capital and sociological resilience in megacities context. International Journal of Disaster Resilience in the Built Environment, 4(1), 58-71.
Maguire, B., & Hagan, P. 2007. Disasters and communities: understanding social resilience. Australian Journal of Emergency Management, 22(2), 16
Matyas, D., & Pelling, M. 2014. Positioning resilience for 2015: The role ofresistance, incremental adjustment and transformation in disaster riskmanagement policy. Disasters, 39(SI), S1–S18.
Mayunga, J.,2007, Understanding and Applying the Concept of Community Disaster Resilience: A capital-based approach, Academy for Social vulnerability and Resilience building,13. 22-28.
Meerow, S., & Newell, J. P. 2015. Resilience and complexity: A bibliometricreview and prospects for industrial ecology. Journal of Industrial Ecology, 19(2),236–251.
Meerow, S., Newell, J. P., & Stults, M. 2016. Defining urban resilience: A review. Landscape and urban planning, 147, 38-49.
Mojtahedi, M., Newton, S., & Von Meding, J. 2017. Predicting the resilience of transport infrastructure to a natural disaster using Cox’s proportional hazards regression model. Natural Hazards, 85(2), 1119-1133.
Pamučar, D., Mihajlović, M., Obradović, R., Atanasković, P. 2017. Novel approach to group multi-criteria decision making based on interval rough numbers: Hybrid DEMATEL-ANPMAIRCA model. Expert Systems with Applications, 88, 58-80.
Serre, D., & Barroca, B. 2013. Preface “Natural hazard resilient cities”. NaturalHazards and Earth System Science, 13(10), 2675–2678.
Suárez, M., Gómez-Baggethun, E., Benayas, J., & Tilbury, D. 2016. Towards an urban resilience Index: a case study in 50 Spanish cities. Sustainability, 8(8), 774.
Tyler, S., & Moench, M. 2012. A framework for urban climate resilience. Climateand Development, 4(4), 311–326.
Wardekker, J. A., de Jong, A., Knoop, J. M., & van der Sluijs, J. P. (2010).Operationalising a resilience approach to adapting an urban delta to uncertainclimate changes. Technological Forecasting and Social Change, 77(6), 987–998.